Galeria

Partnerzy

PGNiG

Studio Format

Academy CISCO

CISCO

Księgarnia Omnibus

ksiegarnia logo

Życiorys Stefana Starzyńskiego

Starzyński Stefan (1893-1943) – polski polityk, prezydent Warszawy, aktywny działacz konspiracyjny, jeden z najbardziej zasłużonych obrońców stolicy podczas kampanii wrześniowej1939 roku.  Ponadto świetny ekonomista. Urodził się 19 stycznia 1893 roku w Warszawie. Mieszkał na Powiślu  przy ul. Dobrej. Nie mieszkał jednak w Warszawie, wychowywał się w Łowiczu. Tutaj rozpoczął edukację, ale kończył ją już w prywatnym gimnazjum im. E. Konopczyńskiego w Warszawie. Pochodził ze średnio zamożnej rodziny – jego matka była nauczycielką, ojciec miał szlachecki rodowód,  ale pozbawiony był majątku. Po ukończeniu gimnazjum przeszedł na wyższy szczebel edukacji. Studiował ekonomię na Wyższych Kursach Handlowych Zielińskiego. Związał się w tym czasie z organizacjami niepodległościowymi.  Był członkiem Związku Strzeleckiego oraz Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. Po wybuchu I wojny światowej znalazł się w I Brygadzie Legionów.  Po tzw. “kryzysie przysięgowym” został internowany w Beniaminowie w lipcu 1917 roku. Po zwolnieniu wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.   W listopadzie 1918 roku ponownie znalazł się w Wojsku Polskim. Został szefem sztabu 9. Dywizji Piechoty. W wojsku pozostał przez 3 lata, służąc jeszcze w II Oddziale Sztabu Generalnego (Wywiadowczym). Następnie, gdy przeszedł  do rezerwy, pełnił rozmaite stanowiska. Został członkiem Komisji Mieszanej Ewakuacji ZSRS, a następnie dyrektorem Departamentu Ogólnego (1926-32), wiceministrem Banku Gospodarstwa Krajowego (1932-34) oraz komisarycznym prezydentem Warszawy. Funkcję tę objął 1 sierpnia 1934 roku. Decyzja  o mianowaniu Starzyńskiego  była czysto polityczna, bowiem sanacyjne władze doprowadziły w marcu do zmiany organizacji kierownictwa cywilnego stolicy. Starzyński przejmował rządy w trudnym momencie, ponieważ zarząd stolicy borykał się z kłopotami finansowymi. Szybko jednak przystąpił  do regulowania budżetu i ostrej modernizacji miasta. Był zwolennikiem rozbudowy stolicy i dzięki jego rządom udało się wprowadzićw mieście szereg modernizacji. Rządził Warszawą w sposób twardy  i stanowczy, za co często spadała na niego krytyka przeciwników politycznych. Mimo to był szanowany przez ludność i współpracowników, którzy dostrzegali jego liczne talenty – od organizacji poprzez zdolności przywódcze. Inwestycje zaproponowane przez Starzyńskiego godziły w głównej mierze w rosnące lawinowo bezrobocie w Warszawie. Dzięki organizacji prac publicznych udało się choć w części przezwyciężyć problem. Warto wspomnieć, iż plan modernizacji stolicy został zaaprobowany jeszcze w 1935 roku, a więc w niecały rok po objęciu władzy przez Starzyńskiego, co świadczy niewątpliwie o jego prężnej działalności. Następnie zalecenia stopniowo wcielano w życie.  Dzięki szeroko zakrojonej akcji skupowania terenów miastu udało się pozyskać chociażby rejon Lasku Kabackiego czy Olszynki Grochowskiej. Wreszcie w 1938 roku uchwalono plan rozbudowy miasta rozpisany na cztery lata. Zakładał on budowanie dzielnic mieszkaniowych, w związku z trudną sytuacją obywateli warszawskich. Ambitne plany pokrzyżowała II wojna światowa.